दुर्योधन–द्रोणसंवादः
Arjuna-vīrya-prasaṃśā and renewed battle formation
संजय उवाच एवं ब्रुवाणं कर्ण तु कृप: शारद्वतोड<ब्रवीत् स्मयन्निव महाबाहु: सूतपुत्रमिदं वच:,संजय कहते हैं--राजन्! इस तरहकी बातें करते हुए सूतपुत्र कर्णसे शरद्वानके पुत्र महाबाहु कृपाचार्यने मुसकराते हुए-से यह बात कही--
sañjaya uvāca | evaṃ bruvāṇaṃ karṇaṃ tu kṛpaḥ śāradvatoda(bravīt) smayann iva mahābāhuḥ sūtaputram idaṃ vacaḥ ||
قال سانجيا: «أيها الملك، وبينما كان كارنا، ابن السائق، يتكلم على هذا النحو، خاطبه كريپا ذو الساعدين القويين—ابن شارادفات—بكلمات بدت كأنها قيلت مع ابتسامة خفيفة.»
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of counsel in wartime: a senior authority (Kripa) responds to Karna’s speech with controlled demeanor, suggesting that wisdom often answers pride or agitation with restraint and measured words.
Sanjaya narrates to Dhritarashtra that as Karna is speaking, Kripacharya—identified as Sharadvat’s son—turns to Karna and begins to reply, apparently smiling, signaling an impending admonition or corrective counsel.