Shloka 132
वासवी-शक्तेः प्रयोगः, घटोत्कच-वधोत्तर-शोकः, व्यासोपदेशश्च
The Vāsavī Spear’s Use, Post-Ghaṭotkaca Grief, and Vyāsa’s Counsel
तब द्रोणकुमार भार सहन करनेमें समर्थ दूसरा विशाल धनुष हाथमें लेकर, जैसे मेघ जलकी धारा बरसाता है, उसी प्रकार तीखे बाणोंकी वर्षा करने लगा ।। ततः शारद्वतीपुत्र: प्रेषयामास भारत । सुवर्णपुड्खाउछत्रुघ्नानू खचरान् खचरं प्रति
tataḥ śāradvatīputraḥ preṣayāmāsa bhārata | suvarṇapuṅkhān kṣatrughnān khacarān khacaraṃ prati ||
قال سنجيا: عندئذٍ شرع ابنُ شارَدْوَتِي (أشْوَتْثَامَا)، يا بهاراتا، يطلق وابلًا من السهام—مذهّبة الريش، قاتلة للمحاربين—يقذفها نحو الأعداء في الجو، كما يسكب سحابُ المطر مجاري الماء.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary skill and power, when unleashed in war, can become indiscriminate devastation; it invites reflection on restraint (dama) and responsibility (dharma) even amid justified combat.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā takes up a great bow and begins releasing a rain-like volley of sharp, gold-feathered arrows, striking at airborne opponents/targets as the battle intensifies.