वासवी-शक्तेः प्रयोगः, घटोत्कच-वधोत्तर-शोकः, व्यासोपदेशश्च
The Vāsavī Spear’s Use, Post-Ghaṭotkaca Grief, and Vyāsa’s Counsel
विकृतास्यशिरांग्रीवैहिडिम्बानुचरैः सह । पौलत्त्यर्यातुधानैश्व तामसै क्षेन्द्रविक्रमै:,तत्पश्चात् अश्वत्थामाने देखा कि घटोत्कच बिना किसी घबराहटके बहुत-से राक्षसोंसे घिरा हुआ पुन: रथपर आरूढ़ होकर आ रहा है। उसने अपने धनुषको खींचकर फैला रखा है। उसके साथ सिंह, व्याप्र और मतवाले हाथियोंके समान पराक्रमी तथा विकराल मुख, मस्तक और कण्ठवाले बहुत-से अनुचर हैं, जो हाथी, घोड़ों तथा रथपर बैठे हुए हैं। उसके अनुचरोंमें राक्षस, यातुधान तथा तामस जातिके लोग हैं, जिनका पराक्रम इन्द्रके समान है। नाना प्रकारके अस्त्र-शस्त्र धारण करनेवाले, भाँति-भाँतिके कवच और आशभूषणोंसे विभूषित, महाबली, भयंकर सिंहनाद करनेवाले तथा क्रोधसे घूरते हुए नेत्रोंवाले बहुसंख्यक रणदुर्मद राक्षस घटोत्कचकी ओरसे युद्धके लिये उपस्थित हैं। यह सब देखकर दुर्योधन विषादग्रस्त हो रहा है। इन सब बातोंपर दृष्टिपात करके अश्व॒त्थामाने आपके पुत्रसे कहा --
vikṛtāsya-śirāṅgrīvair hiḍimbānucaraiḥ saha | paulastyair yātudhānaiś ca tāmasaiḥ kṣendra-vikramaiḥ ||
قال سنجيا: «وجاء ومعه أتباعُ هِدِمبَة—كائناتٌ مشوّهة الوجوه والرؤوس والأعناق—ومعهم رَكْشَساتٌ من نسل بولَسْتْيَة، وياتودهاناتٌ، ومقاتلون ذوو طبعٍ مظلم (تامَسَة) كان بأسهم كبأس إندرا. ومع هؤلاء الحلفاء المرعبين اشتدّ ثِقَلُ الجوّ الأخلاقي في ساحة القتال: إذ تجمّعت القوة في صورٍ وحشية، وكان ذلك المنظر يدفع دُريودَهَنَ إلى مزيدٍ من الكآبة.»
संजय उवाच
The verse underscores how war can draw in increasingly dark and dehumanizing forces—symbolized by tāmasa rākṣasas—so that mere victory-seeking amplifies adharma and inner collapse (Duryodhana’s despair), warning that power pursued without restraint corrodes moral clarity.
Sañjaya describes a terrifying host of rākṣasa allies—Hiḍimba’s followers, Paulastyas, and yātudhānas—assembling with Indra-like might, intensifying the threat around Ghaṭotkaca’s side; seeing this, Duryodhana becomes despondent, and the scene sets up Aśvatthāman addressing him next.