Droṇa-parva Adhyāya 155 — Ghaṭotkaca-nidhana-śoka and Karṇa-śakti-vyaya
Kṛṣṇa’s strategic reassurance
शूरा: शूरै: समागम्य शरतोमरशक्तिभि: । विव्यधु: समरे<न्योन्यं निन्युश्चैव यमक्षयम्,एक पक्षके शूरवीर दूसरे पक्षके शूरवीरोंसे भिड़कर बाण, तोमर और शक्तियोंसे समरभूमिमें एक-दूसरेको चोट पहुँचाने और यमलोक भेजने लगे
sañjaya uvāca |
śūrāḥ śūraiḥ samāgamya śaratomaraśaktibhiḥ |
vivyadhuḥ samare 'nyonyaṃ ninyuś caiva yamākṣayam ||
قال سانجيا: إنّ الأبطال، إذ التحَموا بأبطال الفريق المقابل، طعن بعضُهم بعضًا في ساحة القتال بالسهام والرماح القصيرة والحراب، فكانوا يرسلون بعضَهم بعضًا إلى مملكة يَمَ الخالدة التي لا تفنى.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh symmetry of warfare: equally brave warriors meet, wound, and kill one another. It implicitly reflects kṣatriya-dharma in action—courage and combat-duty—while also reminding that war’s immediate ethical reality is mutual destruction and the certainty of death.
Sañjaya narrates an intense clash where warriors from both sides engage directly, striking each other with arrows, javelins, and spears, and many fall—being ‘sent’ to Yama’s realm.