Shloka 153
Droṇa-parva Adhyāya 155 — Ghaṭotkaca-nidhana-śoka and Karṇa-śakti-vyaya
Kṛṣṇa’s strategic reassurance
न शेकुर्भ्रातरं युद्धे पाण्डवा: समुदीक्षितुम् | जैसे अपनी किरणोंसे तपते हुए दोपहरके सूर्यकी ओर कोई देख नहीं पाता, उसी प्रकार अपने बाणोंकी ज्वालाओंसे शत्रुओंको संताप देते हुए सेनाके मध्यभागमें खड़े आपके पुत्र एवं अपने भाई दुर्योधनकी ओर उस युद्धस्थलमें पाण्डव देख नहीं पाते थे,इति श्रीमहा भारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे दुर्योधनपरा भवे त्रिपठड्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
sañjaya uvāca |
na śekur bhrātaraṃ yuddhe pāṇḍavāḥ samudīkṣitum |
قال سنجيا: لم يستطع الباندافا أن يحدّقوا في أخيهم في خضمّ القتال. فكما لا يطيق أحدٌ النظر إلى شمس الظهيرة المتّقدة بأشعتها، كذلك في ذلك الميدان لم يقدروا على مواجهة ابنك—دوريودhana، أخاهم—واقفًا في قلب الجيش، يُحرق أعداءه ببريق سهامه كالنار.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial power and fierce resolve can become ‘blinding’ even to close kin, pointing to the ethical tragedy of war: family bonds persist, yet duty, anger, and circumstance drive relatives into confrontation where awe and fear can override ordinary human intimacy.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Pāṇḍavas could not bear to look directly at their brother Duryodhana in the battle line, likening him to the midday sun—standing amid the army and tormenting enemies with the blazing force of his arrows.