Shloka 131
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
तत: सर्वाणि सैन्यानि विस्मयं जग्मुरुत्तमम् । वासुदेवं च बीभत्सुं प्रशशंसुर्महारथम्,तदनन्तर सारी सेनाएँ भारी आश्वर्यमें पड़ गयीं और सब लोग श्रीकृष्ण और अर्जुनकी प्रशंसा करने लगे
tataḥ sarvāṇi sainyāni vismayaṁ jagmur uttamam | vāsudevaṁ ca bībhatsuṁ praśaśaṁsur mahāratham ||
قال سنجيا: عندئذٍ استولت على الجيوش كلها دهشةٌ عظمى؛ وشرعوا يثنون على فاسوديفا (كريشنا) وعلى أرجونا المهيب، ذلك الفارس العظيم على العربة. وتُبرز هذه اللحظة أن البأس الخارق، إذا اقترن بالدارما وبالهداية الإلهية، يُلزم حتى القوى المعادية بالاعتراف بالتفوّق.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, true excellence and righteous alignment—here symbolized by Arjuna’s prowess supported by Vāsudeva—can evoke involuntary respect. The verse highlights the moral psychology of the battlefield: extraordinary, dharma-aligned action compels recognition beyond factional loyalties.
After witnessing a remarkable feat or turn of events, the assembled forces on both sides are struck with amazement and openly praise Kṛṣṇa (as Vāsudeva) and Arjuna (as Bībhatsu), acknowledging Arjuna as a mahāratha.