Shloka 120
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
एतच्छुत्वा तु वचनं सक्किणी परिसंलिहन् । इन्द्राशनिसमस्पर्श दिव्यमन्त्राभिमन्त्रितम्,श्रीकृष्णका यह वचन सुनकर अपने दोनों गलफर चाटते हुए अर्जुनने सिंधुराजके वधके लिये धनुषपर रखे हुए उस बाणको तुरंत ही छोड़ दिया, जिसका स्पर्श इन्द्रके वजके समान कठोर था, जिसे दिव्य मन्त्रोंसे अभिमन्त्रित किया था, जो सारे भारोंको सहनेमें समर्थ था और जिसकी प्रतिदिन चन्दन और पुष्पमालाद्वारा पूजा की जाती थी
etac chrutvā tu vacanaṁ sakkiṇī parisaṁlihan | indrāśani-samasparśaṁ divya-mantrābhimantritam ||
قال سانجيا: «فلما سمع أرجونا تلك الكلمات، ولعقَ زاويتي فمه بعزمٍ قاتم، وأطلق في الحال السهمَ الموضوعَ على قوسه لقتلِ ملكِ السِّندهو؛ سهمًا كان مسُّه صلبًا كصاعقةِ إندرا، وقد قُدِّس بتعاويذَ إلهية.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of resolute action once a grave duty or vow is fixed: speech heard becomes decisive deed. It also shows the moral weight of using divinely empowered force—such power is directed toward a specific, vowed objective rather than indiscriminate violence.
Sañjaya narrates that, upon hearing the relevant words (contextually tied to the pursuit of Jayadratha), Arjuna immediately releases a specially consecrated arrow from his bow—described as thunderbolt-hard and mantra-empowered—aimed at killing the king of Sindhu (Jayadratha).