Shloka 16
Nakula–Śakuni Duel and the Night Battle; Śikhaṇḍin–Kṛpa Engagement (नकुल-शकुनियुद्धं तथा रात्रियुद्धवर्णनम्)
समास्तु शाश्चतीह्न्याद् यो मां हन्याद्धि संयुगे । किं वृथोक्तेन बहुना कर्मणा तत् समाचर,'जो युद्धमें मुझे मार सकता है, वह सदा सर्वत्र अपने शत्रुओंका वध कर सकता है। अस्तु, व्यर्थ ही बहुत-सी बातें बनानेसे क्या लाभ? तुमने जो कुछ कहा है, उसे करके दिखाओ
samāstu śāśvatī hy ad yo māṃ hanyād dhi saṃyuge | kiṃ vṛthoktena bahunā karmaṇā tat samācara ||
قال سانجيا: «فليكن. حقًّا، من يقدر أن يصرعني في ساحة القتال يقدر، في كل مكان وكل حين، أن يقتل أعداءه. فما جدوى الإكثار من الكلام الباطل؟ حوِّل ما قلتَ إلى فعل—وأرِنا ذلك بالأعمال».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse stresses that mere talk is empty in a crisis; true capability and integrity are proven through action. In the battlefield context, it challenges boastful speech and demands that claims be validated by deeds.
Sañjaya, speaking amid the war narrative, responds with a sharp challenge: if someone truly has the power to kill him in combat, that person can defeat enemies anywhere. Therefore, instead of lengthy assertions, he urges the other party to demonstrate their words through immediate action.