Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
तस्य लाघवमाज्ञाय सत्त्वं चामिततेजस: । सहिता: सर्वराजान: सिंहनादमथानदन्,अमिततेजस्वी अभिमन्युकी वह फुर्ती और शक्ति देखकर सब राजा एक साथ सिंहनाद करने लगे
tasya lāghavam ājñāya sattvaṃ cāmitatejasaḥ | sahitāḥ sarvarājānaḥ siṃhanādam athānanadan |
قال سنجيا: فلما أدرك الملوك جميعًا خفّته وبأس ذلك المحارب ذي البهاء الذي لا يُقاس، أطلقوا معًا زئيرًا كزئير الأسد—هتافًا يمجّد الشجاعة القتالية، وفي قلب الحرب يرفع شأن البطولة ويشدّ عزائم الحلفاء.
संजय उवाच
The verse highlights how recognized excellence—speed (lāghava) and courage (sattva)—naturally evokes collective affirmation. In a dharmic-ethical frame, such acclaim can strengthen resolve and unity, but it also reminds that war magnifies praise of prowess even amid tragic consequences.
Sañjaya reports that, upon perceiving the warrior’s agility and valor, the assembled kings shout a united lion-roar—an approving war-cry meant to celebrate and encourage martial performance on the battlefield.