Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
तस्य सर्वायसीं शक्ति शल्य: कनकभूषणाम् | चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निेशिखामिव,तब शल्यने समरभूमिमें अभिमन्युपर सम्पूर्णतः लोहेकी बनी हुई एक स्वर्णभूषित भयंकर शक्ति छोड़ी, जो अग्निशिखाके समान प्रज्वलित हो रही थी
sañjaya uvāca | tasya sarvāyasīṁ śaktiṁ śalyaḥ kanakabhūṣaṇām | cikṣepa samare ghorāṁ dīptām agniśikhām iva ||
قال سنجيا: ثم إن شاليا، في ذلك القتال الرهيب، قذف نحوه «شَكْتي»—رمحًا مصنوعًا كله من الحديد، مُحَلّى بالذهب—متوهّجًا كلسانٍ من نار. ويُبرز هذا الفعل تصاعد ضراوة الحرب، حيث تطغى البراعة القتالية ونية الإهلاك على كل كبح، فتدفع السامع إلى مواجهة الكلفة الأخلاقية لنصرٍ يُبتغى بأسلحةٍ أشد فتكًا.
संजय उवाच
The verse highlights how warfare intensifies through increasingly lethal means, prompting reflection on the moral burden of choosing destruction as a path to victory and the erosion of restraint amid rage and duty.
Sañjaya narrates that Śalya throws a fearsome, iron spear decorated with gold, blazing like fire, at his opponent in the midst of battle.