Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
बाह्[माभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम् । ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वताौ,वे दोनों महामनस्वी वीर बाहर और भीतर चोट करनेके उत्तम पैंतरे बदलते हुए पंखयुक्त दो पर्वतोंके समान दृष्टिगोचर हो रहे थे
bāhyābhyantaraṃ caiva carantau mārgam uttamam | dadṛśāte mahātmānau sapakṣāv iva parvatau ||
قال سنجيا: لقد شوهد البطلان العظيمان يتحركان بأرقى طرائق القتال—يضربان من الخارج ومن الداخل—كأنهما جبلان ذوا جناحين. ويُبرز هذا المشهد كيف أن البأسَ والمهارة المنضبطة في أتون الحرب قد يجعلان المحاربين كأنهم قوىً أولية من قوى الطبيعة، مع أن الصراع لا يزال يستوفي ثمنه الأخلاقي.
संजय उवाच
The verse highlights disciplined martial excellence—mastery of ‘outer’ and ‘inner’ approaches in combat—while implicitly reminding the listener that such awe-inspiring power operates within the larger, morally weighty setting of dharmic conflict.
Sañjaya describes two mighty warriors maneuvering with superior battle-technique, alternating external and internal strikes, and appearing formidable—likened through a vivid simile to two mountains endowed with wings.