Shloka 7
रात्रौ युद्धप्रवृत्तिः — Night Battle Begins; Duryodhana’s Protective Orders for Droṇa
Droṇa-parva 139
कर्णके धनुषसे छूटे हुए वे मयूरपंखधारी बाण सब ओरसे आकर भीमसेनके शरीरमें उसी प्रकार घुसने लगे, जैसे पक्षी बसेरा लेनेके लिये वृक्षोंपर आ जाते हैं ।। कर्णचापच्युता बाणा: सम्पतन्तस्ततस्तत: । रुक्मपुड्खा व्यराजन्त हंसा: श्रेणीकृता इव,कर्णके धनुषसे छूटकर इधर-उधर पड़नेवाले सुवर्णपंखयुक्त बाण श्रेणीबद्ध हंसोंके समान शोभा पा रहे थे
karṇacāpacyutā bāṇāḥ sampatantastatastataḥ | rukmapuṅkhā vyarājanta haṃsāḥ śreṇīkṛtā iva ||
إن سهامَ كارنا ذاتَ ريشِ الطاووس اندفعت من كل جهة، ونفذت في جسدِ بهيماسينا كما تأتي الطيورُ إلى الأشجار لتأوي. ثم إن السهامَ المنطلقة من قوسِ كارنا، المتساقطة هنا وهناك، ذاتَ الريشِ الذهبي، كانت تتلألأ كأنها أسرابُ إوزٍّ مصطفّة في صفوف.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how epic poetry can portray the disciplined efficiency of violence with striking beauty, prompting reflection on kṣatriya-duty: skill and order in war do not erase its harm, but they reveal the grave seriousness and momentum of dharma-bound conflict.
Sañjaya describes Karṇa releasing volleys of arrows. The arrows, with golden fletching, stream in ranked lines and appear like a formation of swans, emphasizing the intensity and precision of Karṇa’s assault (directed against Bhīmasena in the surrounding context).