Shloka 23
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
ननाद सुमहानादं बलवान् सूतनन्दन: । तं च नादं ततः श्र॒त्वा पुत्रास्ते हर्षिता3भवन्,इन्द्रके वज़्की भाँति उस शक्तिको छोड़कर बलवान सूतनन्दन कर्णने बड़े जोरसे गर्जना की। उस समय उस सिंहनादको सुनकर आपके पुत्र बड़े प्रसन्न हुए
nanāda sumahānādaṃ balavān sūtanandanaḥ | taṃ ca nādaṃ tataḥ śrutvā putrās te harṣitābhavan |
قال سانجيا: إنَّ كارنا، ابنَ السُّوتا (سائق العربة)، وهو شديدُ البأس، أطلق صرخةً مدوّيةً عظيمة. فلمّا سمع أبناؤك ذلك الهديرَ الشبيهَ بزئير الأسد امتلأوا فرحًا، وعدّوه علامةً على تجدّد القوة والثقة وسط ضغوط الحرب الجسدية والأخلاقية.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how displays of strength and confident speech can rapidly shift collective morale in war. Ethically, it also shows how attachment to power and hope in a champion can produce joy even amid a conflict charged with adharma and suffering.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa gives a thunderous, lion-like roar. On hearing it, Dhṛtarāṣṭra’s sons (the Kauravas) become pleased and encouraged, taking Karṇa’s cry as a sign of advantage.