Shloka 20
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
स काड्क्षन् भीमसेनस्य वध॑ वैकर्तनो भूशम् । शक्ति कनकवैदूर्यचित्रदण्डां परामृशत्,तब भीमसेनके वधकी अभिलाषा रखकर कर्णने वेगपूर्वक एक शक्ति हाथमें ली, जिसका डंडा सुवर्ण और वैदूर्यमणिसे जटित होनेके कारण विचित्र दिखायी देता था
sa kāṅkṣan bhīmasenasya vadhaṃ vai kartano bhūśam | śaktiṃ kanakavaidūryacitradaṇḍāṃ parāmṛśat ||
قال سانجيا: وقد تملّكه الشوق إلى قتل بهِيماسينَ، أسرع كارنا—قاطعُ الأعداء—فأمسك برمحِه «شَكتي»، وكان ساقُه بديعَ المنظر، مطعّمًا بالذهب وجواهرَ فايدوريا (vaidūrya).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense desire for an enemy’s death can push a warrior toward extreme measures—reaching for a powerful, ornate weapon—illustrating the ethical tension in war between duty and personal vengeance.
Sañjaya narrates that Karṇa, intent on killing Bhīma, seizes his śakti-spear, notable for its gold-and-vaidūrya-inlaid, striking shaft, signaling an imminent, high-stakes attack.