Shloka 21
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
ततो विस्फार्य सुमहद्धेमपृष्ठं दुरासदम् । चापं भरतशार्टूलस्त्यक्तात्मा कर्णमभ्ययात्,उस समय भरतवंशके उस सिंहने अपने जीवनका मोह छोड़कर सुवर्णमय पृष्ठभागसे सुशोभित दुर्धर्ष एवं विशाल धनुषकी टंकार करते हुए वहाँ कर्णपर धावा किया
tato visphārya sumahad hemapṛṣṭhaṁ durāsadam | cāpaṁ bharataśārṭūlas tyaktātmā karṇam abhyayāt ||
ثم إن نمرَ آلِ بهاراتا، وقد طرح عن نفسه كلَّ تعلّقٍ بحياته، دوّى بوتر قوسه العظيم العسير المَردّ، ذي الظهر المتلألئ كأنه من ذهب، واندفع مباشرةً نحو كَرْنَة. إن هذا المشهد يصوّر عزماً حربياً قاسياً: تُؤخَّر سلامة النفس جانباً طلباً لواجب القتال، ولو كان الخصم شديد البأس.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Kṣatriya ideal of steadfastness in battle: a warrior, facing a daunting foe, acts with full resolve and without clinging to personal safety. Ethically, it portrays commitment to one’s chosen duty (svadharma) and the readiness to bear its consequences.
Sañjaya describes Arjuna (called ‘bharataśārṭūla’) twanging his immense, golden-backed bow and then advancing to attack Karṇa, signaling the start or intensification of a direct confrontation.