Shloka 37
दुर्योधनस्य कर्णप्रार्थना — कृपकर्णसंवादः
Duryodhana’s Appeal to Karna — The Kripa–Karna Dialogue
तस्य कर्णश्नतु:षष्ट्या व्यधमत् कवचं दृढम् । क्रुद्धक्षाप्पहनत् पार्थ नाराचैर्मर्म भेदिभि:,कर्णने चौंसठ बाण मारकर भीमसेनके सुदृढ़ कवचकी धज्जियाँ उड़ा दीं। फिर कुपित होकर उसने मर्मभेदी नाराचोंसे कुन्तीकुमारको अच्छी तरह घायल किया
tasya karṇaś catuḥṣaṣṭyā vyadhamat kavacaṁ dṛḍham | kruddhaḥ kṣipraṁ ahanat pārthaṁ nārācair marma-bhedibhiḥ ||
وبأربعٍ وستين سهماً مزّق كارنا درع خصمه المتين. ثم إذ استبدّ به الغضب، عاجل بارثا (أرجونا) بسهامٍ من نوع ناراجا تخترق المقاتل، فأصابه إصابةً بالغة.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) escalates conflict: skill in combat turns into marma-bhedana—targeting vital points—showing the ethical danger of wrath even within kṣatriya warfare.
Karṇa, in the heat of battle, uses sixty-four arrows to rip apart the opponent’s strong armor and then, enraged, quickly wounds Pārtha (Arjuna) with nārāca missiles that pierce vital points.