Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
सर्वपारशवीं शक्तिं विससर्ज जिघांसया । तदनन्तर दुःशासनने वहाँसे जाते हुए वृष्णिवीर सात्यकिपर कुपित हो उन्हें मार डालनेकी इच्छासे सम्पूर्णतः लोहेकी बनी हुई शक्ति चलायी
sarvapāraśavīṁ śaktiṁ visasarga jighāṁsayā |
قال سنجيا: وبنية القتل قذف الرمحَ الحديديَّ كلَّه، المعروف باسم «باراشَفِي شَكتي» (Pāraśavī Śakti). وفي تيار المعركة، وبينما كان ساتياكي—بطلَ آل فِرِشْني—يمضي قُدُمًا بعد أن صرع دُهشاسَنا عدوَّه، أطلق الخصمُ، وقد استبدّ به الغضب، ذلك السلاحَ عليه مدفوعًا برغبةٍ في إزهاق روحه.
संजय उवाच
The verse highlights how the intent to kill (jighāṁsā) and anger can dominate decision-making in war, pushing combatants toward extreme, potentially indiscriminate violence; it invites reflection on restraint and ethical agency even amid kṣatriya conflict.
After Duḥśāsana has been struck down and Sātyaki is moving on, an enraged opponent hurls the Pāraśavī śakti—an iron spear-like missile—at Sātyaki with the explicit intention of killing him, as reported by Sañjaya.