Shloka 14
Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
स्थिरां कृत्वा मतिं युद्धे भूत्वा संशप्तका मिथ: । उन्होंने युद्धके लिये दृढ़ निश्चय करके परस्पर शपथ ग्रहण करनेके अनन्तर विशाल रथसेनाके द्वारा उन्हें घेर लिया ।। १३ ई ।। तेषां प्रपततां युद्धे शरवर्षाणि मुड्चताम्
sañjaya uvāca | sthirāṁ kṛtvā matiṁ yuddhe bhūtvā saṁśaptakā mithas | teṣāṁ prapatatāṁ yuddhe śaravarṣāṇi muñcatām |
قال سنجيا: لما ثبّتوا عزمهم على القتال، وصاروا «سَمْشَبْتَكَة» بأيمانٍ متبادلة، أحاطوا بهم بتشكيلٍ عظيم من العربات. وحين اندفعوا إلى المعركة أطلقوا وابلًا من السهام. ويُبرز هذا المقطع أخلاقًا قاتمة لعهود الحرب: فالثبات والقَسَم الجماعي قد يغدوان أداةً لعنفٍ لا يلين إذا قُرِنا بالعداوة والطموح.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unwavering resolve and sworn solidarity (a vow taken together) can be morally double-edged: admirable as discipline and commitment, yet ethically perilous when directed toward destructive ends in war.
A vowed band of warriors (the Saṁśaptakas) steels itself for battle, takes a mutual oath, surrounds the opposing side with a large chariot formation, and advances while unleashing dense volleys of arrows.