Droṇa-parva Adhyāya 114 — Karṇa–Bhīmasena Missile Exchange, Disarmament, and Arjuna’s Intervention
कर्कशाश्च विनीताश्च प्रभिन्नकरटामुखा: । जाम्बूनदमयै: सर्वे वर्मभि: सुविभूषिता:,'ये जो बड़े-बड़े गजराज दृष्टिगोचर हो रहे हैं, ये अंजन नामक दिग्गजके कुलमें उत्पन्न हुए हैं-। इनका स्वभाव बड़ा ही कठोर है। इन्हें युद्धकी अच्छी शिक्षा मिली है। इनके गण्डस्थल और मुखसे मदकी धारा बहती रहती है। वे सब-के-सब सुवर्णमय कवचोंसे विभूषित हैं। राजन्! ये पहले भी युद्धस्थलमें अपने लक्ष्यपर विजय पा चुके हैं और समरांगणमें ऐरावतके समान पराक्रम प्रकट करते हैं। उत्तर पर्वत (हिमालय-प्रदेश)-से आये हुए तीखे स्वभाववाले लुटेरे और डाकू इन हाथियोंपर सवार हैं
sañjaya uvāca | karkaśāś ca vinītāś ca prabhinnakaraṭāmukhāḥ | jāmbūnadamayaiḥ sarve varmabhiḥ suvibhūṣitāḥ ||
قال سانجيا: «هذه الفيلة التي ظهرت للعيان شرسةٌ بطبعها ومهذَّبةٌ بالتدريب للحرب. تسيل سوائل الهيجان من صدغيها وأفواهها، وكلّ واحدٍ منها متلألئ بدرعٍ من ذهبٍ خالص.»
संजय उवाच
The verse juxtaposes raw force (karkaśa, rutting elephants) with discipline (vinīta), implying that in war—and by extension in governance—power becomes most effective and least chaotic when it is trained, directed, and properly equipped.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra what is visible on the battlefield: a formidable contingent of rutting, battle-trained elephants, magnificently protected with golden armor, signaling the scale and intimidation of the forces present.