Shloka 41
द्रोणपर्व (अध्याय ११२) — कर्णभीमयोर्युद्धम्, दुर्योधनस्य रक्षणादेशः
Droṇa-parva 112: Karṇa–Bhīma Engagement and Duryodhana’s Protective Order
अजातशशणत्रु: कौन्तेय: सात्वतं प्रत्यभाषत । बाष्पगद्गदया वाचा मुहामानो मुहुर्मुहु: । कृत्यस्यानन्तरापेक्षी शैनेयं शिनिपुड़वम्,ऐसा विचारकर अजातशत्रु कुन्तीकुमार युधिष्ठिरका हृदय व्याकुल हो उठा। वे चाहते थे कि जयद्रथवधका कार्य निर्विष्न पूर्ण हो जाय; अतः बारंबार मोहित हो अश्रुगद्गद वाणीमें शिनिप्रवर सात्यकिको सम्बोधित करके बोले
sañjaya uvāca | ajātaśatruḥ kaunteyaḥ sātvataṃ pratyabhāṣata | bāṣpa-gadgadayā vācā muhā-māno muhur muhuḥ | kṛtyasyānantara-apekṣī śaineyaṃ śini-puṅgavam ||
قال سنجيا: إن أجاتاشاترو، ابن كونتي (يودهيشثيرا)، خاطب بطل الساتفاتا. كان صوته مخنوقًا مرتجفًا بالدموع، وكان يعود مرارًا إلى الذهول والحيرة. وإذ كان قلقًا أن تُنجَز المهمة العاجلة بلا إبطاء، توجّه بالكلام إلى شاينيَة—ساتياكي، أرفع رجال الشيني—ملتمسًا الإسراع في إتمام الفعل (قتل جايدراتها).
संजय उवाच
Educational Q&A
Even a righteous leader like Yudhiṣṭhira can be shaken by crisis, yet dharma in wartime demands steadiness and timely action. The verse highlights the ethical pressure of responsibility: compassion and grief are human, but duty requires decisive support of capable allies to prevent greater harm.
Sañjaya narrates that Yudhiṣṭhira, distressed and tearful, repeatedly losing composure, urgently speaks to Sātyaki (the foremost Śini warrior). He is anxious that the immediate mission—ensuring the completion of the critical task connected with Jayadratha’s slaying—be accomplished without delay.