द्रोणपर्व (अध्याय ११२) — कर्णभीमयोर्युद्धम्, दुर्योधनस्य रक्षणादेशः
Droṇa-parva 112: Karṇa–Bhīma Engagement and Duryodhana’s Protective Order
एष वृष्णिवरो वीर: सात्यकि: सत्यविक्रम: । ग्रस्थते युधि वीरेण भानुमानिव राहुणा
eṣa vṛṣṇivaro vīraḥ sātyakiḥ satyavikramaḥ | grasthate yudhi vīreṇa bhānumān iva rāhuṇā ||
قال سنجيا: «انظروا! ذاك البطل، أكرمُ أبطال فريشني—ساتياكي، الذي لا تخونُه البأس. في لُجّة القتال يُقبَض عليه ويُغلَب على أمره بيد محاربٍ عظيم، كما يُقبَض على الشمس المتألّقة حين يلتهمها راهو.»
संजय उवाच
The verse highlights the volatility of battle: even a proven, righteous hero can be momentarily eclipsed by opposing force. Ethical worth and valor remain, yet outcomes can be obscured by circumstance—like the sun during an eclipse.
Sañjaya points out Sātyaki on the battlefield, describing him as being caught or overpowered by another warrior, using the vivid comparison of Rāhu seizing the sun during an eclipse.