भीमकर्णसमागमः | Bhīma–Karṇa Encounter
दृष्टवा तु पार्थ संरब्धं वासुदेव॑ च मारिष । प्रहसन्नेव पुत्रस्ते योद्धुकाम: समाह्दयत्,आर्य! अर्जुन और श्रीकृष्णको अत्यन्त रोषमें भरे देख आपके पुत्रने जोर-जोरसे हँसते हुए ही युद्धकी इच्छासे उन दोनोंको ललकारा
dṛṣṭvā tu pārtha saṃrabdhaṃ vāsudevaṃ ca māriṣa | prahasanneva putras te yoddhukāmaḥ samāhvayat ||
قال سانجيا: ولكن حين رأى بارثا (أرجونا) وفاسوديفا (كريشنا) ممتلئين بسخطٍ شديد، فإن ابنك—وكأنه يضحك جهارًا—تحدّاهما، مدفوعًا برغبة القتال.
संजय उवाच
The verse underscores an ethical contrast: anger can arise from committed duty and moral urgency (Arjuna and Kṛṣṇa), while mockery and laughter in the face of battle signal arrogance and moral blindness. It warns that treating violence as a game hardens the heart and accelerates downfall.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, seeing Arjuna and Kṛṣṇa intensely enraged, Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana) laughs loudly and challenges them, eager to fight.