Shloka 18
तावर्जुनं चतुःषष्ट्या सप्तत्या च जनार्दनम् | शराणां च शतैरश्वानविध्येतां मुदान्वितो,उन दोनोंने अर्जुनको चौंसठ और श्रीकृष्णको सत्तर बाण मारे तथा उनके घोड़ोंको सौ बाणोंसे घायल कर दिया। ऐसा करके उन्हें बड़ी प्रसन्नता हुई
tāv arjunaṁ catuḥṣaṣṭyā saptatyā ca janārdanam | śarāṇāṁ ca śatair aśvān avidhyetāṁ mudānvitau ||
قال سانجيا: إنهما، وقد امتلآ نشوةً وسرورًا، أصابا أرجونا بأربعٍ وستين سهمًا، وجناردانا (كريشنا) بسبعين؛ وبمئة نصلٍ جرحا الخيول أيضًا. وبعد ذلك ابتهجا بما ألحقاه من أذى في زحمة القتال.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield mentality where success is measured by inflicted damage; it implicitly contrasts martial exhilaration (muda) with the ethical gravity of violence, a recurring Mahābhārata tension within kṣatriya-dharma.
Two opposing warriors (referred to as 'those two') shower Arjuna and Kṛṣṇa with a counted volley of arrows and also wound their horses, rejoicing at the apparent tactical success.