Shloka 33
Kṛṣṇa-vīrya-kathana
Dhṛtarāṣṭra’s appraisal of Vāsudeva’s deeds
यस्तु सौवीरराजस्य प्रमथ्य महतीं चमूम् । आदत्त महिषीं भोजां काम्यां सर्वाड्रशो भनाम्,जिन्होंने सौवीरराजकी विशाल सेनाको मथकर उनकी सर्वांगसुन्दरी कमनीय कन्या भोजाको अपनी रानी बनानेके लिये हर लिया था, उन पुरुषशिरोमणि सात्यकिमें सत्य, धैर्य, शौर्य और विशुद्ध ब्रह्मचर्य आदि सारे सदगुण सदा विद्यमान रहते हैं
yastu sauvīrarājasya pramathya mahatīṃ camūm | ādatta mahiṣīṃ bhojāṃ kāmyāṃ sarvāṅgadarśanām ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: «ذاك الذي، بعد أن حطّم الجيش العظيم لملك سَوْفِيرا، اختطف الأميرة بُهوجا الحسناء—الجميلة في كل عضو—ليجعلها ملكته؛ في ذلك التاج بين الرجال، ساتْيَكِي، تقيم على الدوام الصدقُ، وثباتُ العزم، وبأسُ البطولة، والبْرَهْمَچَرْيَا الطاهرة، وسائرُ الخصال النبيلة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises Sātyaki not merely for battlefield success but for the moral qualities that should accompany power—truthfulness, fortitude, valor, and disciplined purity (brahmacarya). Martial excellence is presented as admirable when anchored in inner restraint and ethical character.
Vaiśampāyana recalls an earlier feat of Sātyaki: he routed the great army of the king of Sauvīra and carried off the princess Bhojā to make her his queen. This episode is used to highlight Sātyaki’s enduring noble qualities.