भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
अभिदुद्राव वेगेन दुर्योधनमरिंदमम् । उसने इन्द्रके वज़के समान कान्तिमान् विशाल धनुषको खींचकर शत्रुदमन दुर्योधनपर बड़े वेगसे धावा किया ।। तमापतन्तमुद्वी क्षय कालसृष्टमिवान्तकम्
sañjaya uvāca | abhidudrāva vegena duryodhanam arindamam | tam āpatantam udvīkṣya kālasṛṣṭam ivāntakam ||
قال سانجيا: اندفع نحـو دُريودَهَنَة، قاهر الأعداء، اندفاعًا سريعًا شديدًا. فلما رآه مقبلًا عليه، تراءى لدُريودَهَنَة كأنه الموت بعينه—وكيل يَما المهيب، أطلقه الزمان (كالا)—قادِمًا ليصرع كل ما أمامه.
संजय उवाच
The verse highlights the Mahabharata’s recurring vision of war as governed by kāla (Time/fate): in battle, a warrior may appear as the very embodiment of death, reminding the listener that pride and power are fragile before mortality and destiny.
Sanjaya describes a warrior charging fiercely at Duryodhana. Duryodhana, seeing the attacker’s onrush, perceives him as Antaka—Death itself—sent forth by Time, emphasizing the terror and inevitability felt in the clash.