भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
यत् तु शक््यं मया कर्तु वृद्धेनाद्य नृपोत्तम । करिष्यामि यथाशक्ति प्रेक्षेदानीं सबान्धव:
yat tu śakyaṁ mayā kartuṁ vṛddhenādya nṛpottama | kariṣyāmi yathāśakti prekṣedānīṁ sabāndhavaḥ ||
قال سنجيا: «يا خيرَ الملوك، إن كلَّ ما يستطيعُه مثلي—وقد شختُ—سأفعله اليوم بقدر طاقتي. والآن انظر، مع ذوي قرباك».
संजय उवाच
The verse emphasizes acting within one’s capacity with sincerity—yathāśakti—especially in service to duty, even when limited by age or circumstance.
Sañjaya addresses the king (Dhṛtarāṣṭra), declaring that despite being old he will do whatever is possible today, and invites the king to observe along with his kinsmen.