Shloka 77
भीष्मविक्रमदर्शनं तथा क्रौञ्चारुणव्यूहविधानम् | Bhīṣma’s Ascendancy and the Organization of the Krauñcāruṇa Formation
हे राजन्! भगवान् श्रीकृष्ण और अर्जुनके इस रहस्ययुक्त, कल्याणकारक और अद्धुत संवादको पुन:-पुन: स्मरण करके मैं बार-बार हर्षित होता हूँ्ें ।। तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यदभुतं हरे:५ | विस्मयो मे महान् राजन् हृष्यामि च पुन: पुन:,हे राजन! श्रीहरिके उस अत्यन्त विलक्षण रूपको भी पुनः:-पुनः स्मरण करके मेरे चित्तमें महान् आश्चर्य होता है और मैं बार-बार हर्षित हो रहा हूँ
sañjaya uvāca | tac ca saṃsmṛtya saṃsmṛtya rūpam atyadbhutaṃ hareḥ | vismayo me mahān rājan hṛṣyāmi ca punaḥ punaḥ ||
قال سَنجايا: «أيها الملك، كلما استعدتُ مراراً وتكراراً ذلك الحوار السرّي، المبارك، العجيب بين شري كṛṣṇa وأرجونا، ابتهجتُ مرة بعد مرة. وكلما استعدتُ مراراً وتكراراً تلك الصورة الفائقة العجب لهاري، قام في قلبي ذهولٌ عظيم، وامتلأتُ فرحاً من جديد، مرة بعد مرة». وهذا يبيّن كيف أن رؤية الإلهي وتعليم الدارما يثبّتان النفس حتى في قلب رعب الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
Repeated remembrance of the Divine revelation and dharmic instruction transforms the inner state: awe (vismaya) and joy (harṣa) arise, strengthening faith and moral clarity even when one is surrounded by conflict and uncertainty.
After recounting Kṛṣṇa’s extraordinary revelation and instruction to Arjuna, Sañjaya tells King Dhṛtarāṣṭra that he keeps reliving the vision—especially Hari’s wondrous form—and each recollection renews his amazement and happiness.