Shloka 18
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
त्वमक्षरं परमं वेदितव्यंरे त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् | त्वमव्यय: शाश्वृतधर्मगोप्ताएं सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे,आप ही जाननेयोग्य परम अक्षर अर्थात् परब्रह्म परमात्मा हैं, आप ही इस जगत्के परम आश्रय हैं, आप ही अनादि धर्मके रक्षक हैं और आप ही अविनाशी सनातन पुरुष हैं। ऐसा मेरा मत है?
arjuna uvāca | tvam akṣaraṁ paramaṁ veditavyaṁ tvam asya viśvasya paraṁ nidhānam | tvam avyayaḥ śāśvata-dharma-goptā sanātanas tvaṁ puruṣo mato me ||
قال أرجونا: أنتَ اللامتغيّر الأعلى، الحقيقة العظمى التي ينبغي أن تُعرَف. أنتَ الملجأ الأقصى والسند لهذا الكون كلّه. أنتَ الحارس الذي لا يخذل للنظام الأبدي (الدارما)، وفي اعتقادي أنتَ الشخص الأزلي الذي لا يبلى ولا يضمحلّ. هذه قناعتي الراسخة.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Arjuna identifies Krishna as the highest knowable reality: the Imperishable Absolute and also the eternal Person who upholds dharma. The verse unites metaphysical truth (akṣara, avyaya, sanātana) with ethical governance (dharma-goptā), implying that ultimate reality is not indifferent but sustains moral order.
In the wake of witnessing the cosmic form (viśvarūpa), Arjuna’s awe matures into theological recognition. He addresses Krishna not merely as a charioteer or ally in war, but as the universe’s final refuge and the guardian of eternal dharma, expressing his concluded understanding ('mato me').