Shloka 14
Karma-Saṃnyāsa–Karma-Yoga Saṃvāda
Renunciation and the Discipline of Action
सम्बन्ध-- यहाँ यह जिज्ञासा होती है कि यज्ञ न करनेसे क्या हानि है; इसपर युष्टिचक्रको युरक्षित रखनेके लिये यज्ञकी आवश्यकताका प्रतिपादन करते हैं-- अन्नाद् भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसम्भव: । यज्ञाद् भवति पर्जन्यो यज्ञ: कर्मसमुद्भव:,सम्पूर्ण प्राणी अन्नसे उत्पन्न होते हैं, अन्नकी उत्पत्ति वृष्टिसे होती है, वृष्टि यज्ञसे होती है और यज्ञ विहित कर्मोसे उत्पन्न होनेवाला है। कर्मसमुदायको तू वेदसे उत्पन्न और वेदको अविनाशी परमात्मासे उत्पन्न हुआ जान। इससे सिद्ध होता है कि सर्वव्यापी परम अक्षर परमात्मा सदा ही यज्ञमें प्रतिष्ठित है
annād bhavanti bhūtāni parjanyād anna-sambhavaḥ | yajñād bhavati parjanyo yajñaḥ karma-samudbhavaḥ ||
إن جميع الكائنات الحيّة تنشأ وتُصان بالغذاء؛ والغذاء يتكوّن من المطر؛ والمطر يُنتَج بالتضحية المقدّسة (اليَجْنَة)؛ والتضحية تولد من الفعل المأمور به. وهكذا يتجلّى نظام العالم الأخلاقي كسلسلة من التساند المتبادل: فإذا أدّى الناس واجبهم بروح القربان، تغذّت الطبيعة، وشبع المجتمع، وقامت الحياة.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a dharmic ecology of reciprocity: beings depend on food, food depends on rain, rain depends on yajña (sacrificial offering), and yajña depends on rightly performed action. Ethical life is presented as sustaining both society and the natural world through disciplined duty and the spirit of offering.
In the midst of the Kurukṣetra setting, the teaching turns to why yajña and prescribed duties matter. The speaker frames sacrifice not as a mere ritual, but as a principle that maintains the cycle of nourishment—linking human conduct (karma) with cosmic and social well-being.