Shloka 35
ततस्तेषां प्रतप्तानामन्योन्यमभिधावताम् | प्रादुरासीन्महाशब्दो दिक्षु सर्वासु भारत,भरतनन्दन! एक दूसरेपर धावा करनेवाले उन संतप्त सैनिकोंका महान् कोलाहल सम्पूर्ण दिशाओं में व्याप्त हो गया
tatasteṣāṁ prataptānām anyonyam abhidhāvatām | prādurāsīn mahāśabdo dikṣu sarvāsu bhārata bharatanandana ||
قال سنجيا: ثمّ لما اندفع أولئك المحاربون المتّقدون بحرارة القتال بعضهم إلى بعض، ارتفع دويٌّ عظيم وانتشر في الجهات كلها—يا بهاراتا، يا بهجة آل بهاراتا. إن صدام الجيوش، مدفوعًا بالغضب وبواجب الدارما، ملأ العالم بصوت المذبحة الوشيكة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral gravity of war: when warriors, inflamed by passion and obligation, collide, the result is an all-consuming tumult. It hints at how collective anger and duty-driven violence can overwhelm the world, inviting reflection on restraint and the cost of kṣatriya conflict.
As the opposing forces charge at each other on the battlefield, a massive din—shouts, weapon-clashes, and war-cries—erupts and spreads in every direction. Sañjaya reports this to Dhṛtarāṣṭra, marking the escalation into full combat.