दशाहानि ततस्तप्त्वा भीष्म: पाण्डववाहिनीम् | निरविद्यत धर्मात्मा जीवितेन परंतप,परंतप! इस प्रकार दस दिनोंतक धर्मात्मा भीष्म पाण्डवसेनाको संतप्त करके अन्ततोगत्वा अपने जीवनसे ही ऊब गये
daśāhāni tatastaptvā bhīṣmaḥ pāṇḍavavāhinīm | niravidyat dharmātmā jīvitena parantapa ||
قال سانجيا: «بعد أن ألهب صفوف الباندافا عشرة أيام، فإن بهيشما ذو النفس المستقيمة—يا مُحرق الأعداء—قد سئم في النهاية الحياة ذاتها. تُبرز الآية وطأة الحرب الأخلاقية: فحتى شيخٌ قائم على الدارما، مقيَّد بالواجب، قد يبلغ حدًّا يغدو فيه الاستمرار في العيش وسط هذا الخراب أمرًا لا يُحتمل.»
संजय उवाच
The verse highlights the ethical burden of righteous duty in war: even a dharmic figure like Bhīṣma, acting according to his role and vows, can experience profound disenchantment when the cost in lives becomes overwhelming.
Sañjaya reports that Bhīṣma has fought fiercely for ten days, inflicting heavy suffering on the Pāṇḍava forces; afterward, he becomes weary of life—foreshadowing his impending downfall and the turning point in the war.