Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
त॑ भीम: समरश्लाघी गुरुं पितृसमं रणे | विव्याध पञ्चभिर्भल्लैस्तथा षष्ट्या च भारत
taṁ bhīmaḥ samarāślāghī guruṁ pitṛ-samaṁ raṇe | vivyādha pañcabhir bhallais tathā ṣaṣṭyā ca bhārata | ekaikaṁ tribhir ānarccchat kaḍuka-barhiṇa-vājitaiḥ | tataḥ suśarmāṇaṁ ca kṛpācāryaṁ ca tribhis tribhir viddhvā | prāgjyotiṣa-nareśaṁ bhagadattaṁ sindhu-rājaṁ jayadrathaṁ citrasenaṁ vikarṇaṁ kṛtavarmāṇaṁ durmiṣaṇaṁ tathā | mahārathī vindānuvindau ca—eteṣāṁ pratyekaṁ gṛdhra-pakṣa-yuktaiḥ tribhis tribhir bāṇaiḥ viśeṣa-pīḍām akarot ||
قال سنجيا: إنّ بهيما، المتفاخر بمجده في القتال، أصاب في المعركة معلّمه درونا—الموقَّر كالأب—بسهامٍ بَهَلّا حادّة: خمسًا أولًا ثم ستين أخرى. ثم خصّ كلَّ محاربٍ من الخصوم بثلاثة سهام، ريشُها كريش جناح النسر، فأذاقهم ألمًا شديدًا. وكذلك جرح سوشَرما والمعلّم كِرِبا بثلاثة سهام لكل واحد. وهكذا، في ساحة الحرب، ألحق بهيمسينا أذى بالغًا بدروṇاتشاريا، الغورو الجدير بإجلال البنوة، وإن كانت ضرورات الحرب قد ألزمته بالمواجهة.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical strain of kṣatriya-dharma: even a guru revered like a father may become an opponent in war. Reverence does not erase duty, yet the narrative invites reflection on how violence, obligation, and respect collide in extreme circumstances.
Sañjaya describes Bhīma’s battlefield assault: he pierces Droṇa with many bhalla arrows and then strikes several named Kaurava-side warriors—each with three vulture-feathered arrows—inflicting sharp pain and demonstrating his dominance in that phase of the fight.