भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
धनंजयरथं शीघ्रं शरवर्षरवाकिरत् | तब बारंबार सिंहनाद करते हुए कुरुश्रेष्ठ भीष्मने धनंजयके रथपर शीघ्र ही बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी
sañjaya uvāca | dhanañjaya-rathaṁ śīghraṁ śara-varṣa-ravākirat | tataḥ bāraṁbāraṁ siṁha-nādaṁ kurvan kuru-śreṣṭho bhīṣmaḥ dhanañjayasya rathe śīghram eva bāṇānāṁ varṣam ārabdhavān |
قال سانجيا: إن بهيشما، سيدَ الكورو وأفضلَهم، كان يزأر مرارًا كزئير الأسد، ثم أسرع فغطّى عربة دهننجايا بوابلٍ مدوٍّ من السهام. وفي لهيب القتال تُظهر هجمة الشيخ التي لا تلين خُلُقَ حرب الكشاتريا القاسي: عزيمة لا تنثني وبراعة في السلاح تُساق إلى النصر، ولو كان الخصم لا نظير له.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: steadfastness, disciplined aggression, and strategic skill in battle. Even revered elders like Bhishma act without hesitation when duty and allegiance demand it, illustrating how personal affection is subordinated to the obligations of one’s role in wartime.
Sanjaya describes Bhishma repeatedly giving a lion-like battle cry and unleashing a rapid, loud barrage of arrows that blankets Arjuna’s chariot, signaling an intense escalation in their confrontation on the battlefield.