तस्मात् सक्तून् ग्रहीष्यामि वधु नाहसि वज्चनाम् | गणयित्वा महाभागे त्वां हि धर्मभूतां वरे,श्वशुरने कहा--बेटी! तुम सती-साथ्वी नारी हो और सदा ऐसे ही शील एवं सदाचारका पालन करनेसे तुम्हारी शोभा है। तुम धर्म तथा व्रतके आचरणमें संलग्न होकर सर्वदा गुरुजनोंकी सेवापर ही दृष्टि रखती हो; इसलिये बहू! मैं तुम्हें पुण्यसे वंचित न होने दूँगा। धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ महाभागे! पुण्यात्माओंमें तुम्हारी गिनती करके मैं तुम्हारा दिया हुआ सत्तू अवश्य स्वीकार करूँगा
śvaśura uvāca | tasmāt saktūn grahīṣyāmi vadhu nārhasi vañcanām | gaṇayitvā mahābhāge tvāṁ hi dharmabhūtāṁ vare ||
قال الحمو: «لذلك، يا كنّتي، سأقبل هذا السَّتّو—وهو دقيق الشعير المحمّص. لا تستحقين أن تُحرمي أو تُخدعي. أيتها المباركة، إذ أعدّكِ في زمرة الصالحات والنساء الفاضلات، فسأتسلّم حقًّا ما قدّمتِه، كي لا يضيع ثوابكِ.»
श्षशुर उवाच
A righteous person should not nullify another’s merit through refusal or unfairness. When a virtuous offering is made with sincerity, accepting it appropriately can protect the giver’s puṇya and honor their dharmic intent.
The father-in-law addresses his daughter-in-law and decides to accept her simple food offering (saktu). He praises her as dharma-minded and assures her she will not be deprived of the spiritual fruit of her act.