Shloka 2
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
प्रतिलभ्य च सा संज्ञां देवी दिव्यवपुर्धरा । उलूपीं पन्नगसुतां दृष्टवेदं वाक्यमब्रवीत्,कुछ देर बाद होशमें आनेपर दिव्यरूपधारिणी देवी चित्रांगदाने नागकन्या उलूपीको सामने खड़ी देख इस प्रकार कहा--
pratilabhya ca sā saṁjñāṁ devī divyavapur-dharā | ulūpīṁ pannaga-sutāṁ dṛṣṭvā idaṁ vākyam abravīt ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: فلما استعادت وعيها، رأت چِتْرَانْغَدَا، السيدةَ المتلألئة ذاتَ الهيئة الإلهية، أُولُوبِي—فتاةَ الناغا المولودة من نسل الحيّات—واقفةً أمامها، فقالت هذه الكلمات.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights composure and clarity after crisis: regaining awareness enables right speech and right action, a prerequisite for dharma-guided decisions within family and allied relationships.
Citrāṅgadā regains consciousness, notices Ulūpī (the nāga maiden) before her, and begins to speak—setting up the ensuing dialogue and the next turn of events.