Shloka 116
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā govindam āyāntaṁ kṛpaṇaṁ paryadevayat |
قال فايشَمبايانا: لما رأتْ غوفيندا (شري كريشنا) مُقبِلًا، وقد غمرها حزنٌ عاجزٌ لا حيلة معه، أخذتْ تندب بصوتٍ عالٍ. وحين بلغ أُتَّرَا خبرُ قدومه، كفكفت دموعها، وأمسكت عن البكاء، وغطّت جسدها كلَّه بثيابها. وكانت تنظر إلى كريشنا بعقلٍ مُتعبِّدٍ يراه ذا جلالٍ إلهي؛ فلما رأته آتيًا اضطرب قلبها، وبصوتٍ مخنوقٍ من شدة التأثر بدأتْ تلك الفتاة الزاهدة تتكلم بنداءٍ مُفجِعٍ على هذا النحو—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights bhakti and śaraṇāgati: even amid unbearable loss, the devotee turns toward the divine with reverence, seeking refuge and moral reassurance rather than mere worldly consolation.
As Kṛṣṇa (Govinda) arrives, Uttarā—an ascetic young woman—restrains her outward weeping, modestly covers herself, and then, deeply distressed yet reverent toward Kṛṣṇa, begins to speak with a choked voice, lamenting her plight.