Shloka 1
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
/ >> हज भी -्िसस > पहले तो पुत्र-जन्मके समाचारसे सबको अपार हर्ष हुआ; किंतु उनमें जीवनका कोई चिह्न न देखकर तत्काल शोकका समुद्र उमड़ पड़ा। सप्तषष्टितमो< ध्याय: परीक्षित्को जिलानेके लिये सुभद्राकी श्रीकृष्णसे प्रार्थना वैशम्पायन उवाच उत्थितायां पृथायां तु सुभद्रा भ्रातरं तदा । दृष्टवा चुक्रोश दुःखार्ता वचन चेदमब्रवीत्
Vaiśampāyana uvāca | utthitāyāṃ pṛthāyāṃ tu subhadrā bhrātaraṃ tadā | dṛṣṭvā cukrośa duḥkhārtā vacanaṃ cedam abravīt ||
قال فايشَمبايانا: لما نهضت بْرِثا (كونتي)، رأت سوبهادرا أخاها في تلك اللحظة، فصرخت من شدة الكمد وتكلمت بهذه الكلمات. ويصور المشهد حزن الأسرة وعجلتها؛ إذ يتجه الشيوخ وذوو القربى إلى كريشنا (Kṛṣṇa) ملاذًا ومرشدًا إلى الفعل القويم، وسط خوفٍ من أن وليد الوراثة لا تبدو عليه علامة حياة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In crisis and bereavement, dharmic response begins with truthful recognition of suffering and turning to the rightful protector and guide. The verse sets up an ethic of seeking refuge in wisdom and divine support (here, Kṛṣṇa) rather than collapsing into despair.
Kuntī rises, and Subhadrā, overwhelmed by sorrow, sees her brother Kṛṣṇa and cries out, beginning an appeal. This introduces the episode in which the family seeks Kṛṣṇa’s help concerning the newborn heir (Parīkṣit) who appears lifeless.