Shloka 20
Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
मोदकै: पायसेनाथ मांसापूपैस्तथैव च । आशास्य च महात्मानं प्रययुर्मुदिता भूशम्,तदनन्तर ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराकर सुरश्रेष्ठ महेश्वरकी पहले ही पूजा करके मिष्टात्न, खीर, पूआ तथा फलके गूदोंसे उन महेश्वरको तृप्त करके उनका आशीर्वाद ले समस्त पाण्डवोंने अत्यन्त प्रसन्नतापूर्वक यात्रा प्रारम्भ की
modakaiḥ pāyasena atha māṃsāpūpaiḥ tathaiva ca | āśāsya ca mahātmānaṃ prayayur muditā bhūśam ||
قال فايشَمبايانا: وبعد أن أرضَوا ذلك السيد العظيم النفس بالحلوى وبالأرزّ المطبوخ باللبن (بايَسَ) وبفطائر اللحم، التمسوا بركته ثم انطلقوا؛ وغادر ملوك الباندافا وهم في غاية الابتهاج.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Major undertakings should begin with humility, auspicious rites, and the seeking of blessings; prosperity and success are framed as aligned with reverence and dharmic preparation rather than mere power.
The Pāṇḍavas offer various foods—sweets, rice-pudding, and meat-cakes—to a revered great-souled deity (contextually Maheśvara/Śiva), receive his benediction, and then depart joyfully to proceed with their next course of action.