Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
उत्तद़्क उवाच प्राहुर्वाकुसंयतं विप्रं धर्मनैपुणदर्शिन: । मित्रेषु यश्चव विषम: स्तेन इत्येव तं विदु:
Uttaṅka uvāca: prāhur vāku-saṁyataṁ vipraṁ dharma-naipuṇa-darśinaḥ | mitreṣu yaś ca vai viṣamaḥ stena ity eva taṁ viduḥ ||
قال أُتَّنْكَ: «أيها الملك، إن العارفين بتمييز الدَّرْمَا يقولون إن البراهمي الحق هو من يكفّ لسانه—صادقٌ، ضابطٌ لكلامه. أمّا من يعامل أصدقاءه بالتحيّز والجور فمعروفٌ حقًّا بأنه لصّ.»
उत्तद़्क उवाच
True nobility (here, the mark of a brāhmaṇa) is ethical self-restraint in speech—truthful, disciplined words—while unfair, biased conduct even toward friends is condemned as theft of trust and righteousness.
Uttaṅka delivers a moral definition: he reports what dharma-experts say about who deserves the title ‘vipra’ and warns that partiality in dealing with friends is tantamount to being a ‘stena’ (thief).