Shloka 40
Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
युधिष्ठिर उदाच विवक्षू हि युवां मन््ये वीरौ यदुकुरूद्वहौ । ब्रूतं कर्तास्मि सर्व वां नचिरान्मा विचार्यताम्,युधिष्ठिर बोले--यदुकुल और कुरुकुलको अलंकृत करनेवाले वीरो! मालूम होता है, तुमलोग मुझसे कुछ कहना चाहते हो। जो भी कहना हो, कहो; मैं तुम्हारी सारी इच्छाओंको शीघ्र ही पूर्ण करूँगा। तुम मनमें कुछ अन्यथा विचार न करो
yudhiṣṭhira uvāca vivakṣū hi yuvāṃ manye vīrau yadukurūdvahau | brūtaṃ kartāsmi sarvaṃ vāṃ na cirān mā vicāryatām ||
قال يودهيشثيرا: «أرى أنكما، أيها البطلان—زينةُ سلالتَي يادو وكورو—تريدان أن تقولا لي شيئًا. فقولا ما تشاءان؛ فسأُنجز لكم كل ما ترغبانه من غير إبطاء. فلا تدعا في القلوب تردّدًا ولا تميلان إلى شكٍّ آخر.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A righteous king should be accessible and reassuring: he invites frank speech, removes fear of refusal, and commits to timely action. The ethical emphasis is on responsiveness, trust, and the duty to support worthy requests without needless delay.
Yudhiṣṭhira addresses two eminent warriors associated with the Yadu and Kuru lines, sensing they wish to ask or propose something. He urges them to speak openly and promises to fulfill their wishes promptly, discouraging hesitation or doubt.