Shloka 63
त॑ं विप्रसंघाश्न सुरासुराश्न यक्षा: पिशाचा: पितरो वयांसि । रक्षोगणा भूतगणाश्न सर्वे महर्षयश्चैव सदा स्तुवन्ति,ब्राह्मणसमुदाय, देवता, असुर, यक्ष, पिशाच, पितर, पक्षी, राक्षस, भूत और सम्पूर्ण महर्षि भी सदा उस परमात्माकी स्तुति करते हैं
taṁ viprasaṅghāś ca surāsurāś ca yakṣāḥ piśācāḥ pitaro vayāṁsi | rakṣogaṇā bhūtagaṇāś ca sarve maharṣayaś caiva sadā stuvanti ||
قال فايُو: «ذلك الربُّ الأعلى تُسبّحه على الدوام جماعاتُ البراهمة؛ وتُثني عليه الآلهةُ والأسورا؛ والياكشا والبيشاتشا؛ والآباءُ الأقدمون (البيتْر) وحتى الطيور؛ وجموعُ الراكشاسا وسائرُ طوائف الكائنات؛ وكذلك جميعُ المَهارِشي، الحكماء العظام.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is worthy of praise from all orders of existence—divine, demonic, human, ancestral, and non-human—implying a universal spiritual hierarchy where devotion and reverence transcend social or cosmic divisions.
Vāyu speaks in a laudatory mode, describing how diverse beings—brāhmaṇas, devas and asuras, yakṣas, piśācas, Pitṛs, birds, rākṣasas, bhūtas, and great seers—continually extol the Supreme Lord, emphasizing the breadth of cosmic acknowledgment.