प्रकाशं सर्वभूतेषु लाघवं श्रद्दधधानता । सात्त्विकं रूपमेवं तु लाघवं साधुसम्मितम्,सब भूतोंमें प्रकाश, लघुता (गर्वहीनता) और श्रद्धा--यह सत्तवगुणका रूप है। गर्वहीनताकी श्रेष्ठ पुरुषोंने प्रशंसा की है
prakāśaṁ sarvabhūteṣu lāghavaṁ śraddadhānatā | sāttvikaṁ rūpam evaṁ tu lāghavaṁ sādhusammitam ||
قال فايُو: «الإشراق في جميع الكائنات، والتواضع (خِفّة الأنا)، والإيمان الراسخ—هذه هي صورة السَّتْفَا (ساتفا). ومثل هذا التواضع يقرّه أهل الفضيلة علامةً صادقة على السموّ.»
वायुदेव उवाच
The verse defines sattva through three ethical-spiritual markers: (1) prakāśa—clarity and beneficent illumination that extends toward all beings, (2) lāghava—humility or freedom from pride, and (3) śraddhā—steady faith. It especially elevates humility as a virtue praised by the wise.
Vāyudeva is speaking and instructing the listener by characterizing the nature of sattva-guṇa. The statement functions as moral teaching within the Ashvamedhika Parva’s broader didactic setting, emphasizing inner qualities rather than external power.