गिरय: पर्वताश्षैव सन्ति तत्र समासत: । नद्यश्न सरितो वारि वहन्त्यो ब्रह्म॒ुसम्भवम्,उस ब्रद्मतत्त्वमें ही गिरि, पर्वत, झरनें, नदी और सरिताएँ स्थित हैं, जो ब्रह्म णनित जल बहाया करती हैं
girayaḥ parvatāś caiva santi tatra samāsataḥ | nadyaś ca sarito vāri vahantyo brahmasambhavam ||
قال البراهمن: «هناك، على سبيل الإيجاز، جبالٌ وقممٌ شامخة؛ وتَجري الأنهارُ والجداولُ حاملةً مياهاً تنبع من براهمان.» إن هذا القول يصوغ المشهد بوصفه مقدّساً ومُهذِّباً: فالعالم الطبيعي ليس جغرافيا فحسب، بل تجلٍّ متجذّر في المبدأ الأسمى، يدعو إلى التوقير وضبط النفس وطهارة السلوك تجاه كل ما يعضد الحياة.
ब्राह्मण उवाच
Nature—mountains, rivers, and waters—is portrayed as grounded in Brahman, encouraging a dharmic attitude of reverence, restraint, and recognition of the sacred source behind life-sustaining elements.
A Brahmin speaker describes a place or realm by summarizing its features—mountains and flowing rivers—emphasizing that the waters are ‘born of Brahman,’ thereby sacralizing the setting and its significance.