Shloka 20
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
यानमाच्छादनं भोगान् दासीश्व समलंकृता: । ददौ राजा समुद्दिश्य तयोमत्रोर्महीपति:,उस समय जो मनुष्य जिस वस्तुको जितनी मात्रामें लेना चाहता, वह उस वस्तुको उतनी ही मात्रामें प्राप्त कर लेता था। राजा युधिष्ठिरने अपनी उन दोनों माताओंके उद्देश्यसे शय्या, भोजन, सवारी, मणि, रत्न, धन, वाहन, वस्त्र, नाना प्रकारके भोग तथा वस्त्राभूषणोंसे विभूषित दासियाँ प्रदान कीं
vaiśampāyana uvāca | yānam ācchādanaṃ bhogān dāsīś ca samalaṅkṛtāḥ | dadau rājā samuddiśya tayor mātroḥ mahīpatiḥ ||
قال فايشامبايانا: إن الملك، سيد الأرض، خصّص عطايا تكريمًا لأمّيه الاثنتين، فوهب المراكب والأغطية والملابس، ومختلف أسباب المتاع، وجواري مُزَيَّنات بالحُليّ. وفي ذلك المشهد من السخاء الملكي، كان كلُّ امرئٍ إذا اشتهى مقدارًا من شيءٍ ناله بعينه—صورةً لصدقةٍ منضبطةٍ يسوسها الواجب وتوقيرُ الشيوخ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship expressed through regulated generosity: wealth and comforts are distributed as gifts, and offerings are explicitly dedicated in honor of elders (the king’s mothers), showing that charity is not mere display but a duty guided by reverence and social order.
Vaiśampāyana describes the king arranging and giving substantial provisions—conveyances, garments, comforts, and ornamented attendants—dedicating these gifts to his two mothers. The surrounding description emphasizes abundance and the smooth fulfillment of people’s needs during the distribution.