Shloka 13
अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
गतिमन्तकश्न तेनेष्टवा नानन््ये नित्या भवत्न्युत | नित्येडस्मिन् पञ्चके वर्गे नित्ये चात्मनि पूरुष:,इसलिये नित्य जीव यज्ञोंद्वारा देववाओंकी आराधना करके लोकान्तरमें जानेकी शक्ति पाते हैं। जो यज्ञ नहीं करते, वे वैसे नहीं हो पाते। यह पाञज्चभौतिक वर्ग नित्य है और आत्मा भी नित्य है। ऐसी दशामें जो मनुष्य उस आत्माका अनेक प्रकारके देहोंसे सम्बन्ध तथा उनके जन्म और नाशसे आत्माका भी जन्म और नाश समझता है, उसकी बुद्धि व्यर्थ है। इसी प्रकार किसीसे किसीका वियोग हो जानेपर जो अत्यन्त शोक करता है, वह भी मेरे मतमें बालक ही है
vaiśampāyana uvāca | gatim antakaś ca tena iṣṭvā nānanye nityā bhavanty uta | nitye ’smin pañcake varge nitye cātmani pūruṣaḥ |
قال فايشَمبايانا: إن الكائنات، بإقامة القربان (اليَجْنَة)، تنال القدرة على الانتقال إلى عوالم أخرى؛ وأما من لا يقيم القربان فلا يبلغ مثل هذا المسار. إن هذا المركّب الخماسي من العناصر باقٍ في استمراره، وكذلك الذات (الآتمن) في الإنسان باقية. لذلك فمن يتوهّم أن الذات تولد وتهلك لأنها تقترن بأجساد شتّى—تُرى ولاداتها وفناؤها—فإن فهمه عقيم. وكذلك من يجزع جزعًا مفرطًا عند وقوع الفراق فهو، في نظري، ما يزال طفلًا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ritual action (yajña) is presented as a means to attain higher courses of existence, but the deeper ethical-philosophical point is discernment: the body and elemental aggregate undergo change, while the Self is not truly born or destroyed; therefore excessive grief over separation arises from immature understanding.
In Vaiśampāyana’s narration, a reflective instruction is given in the Ashramavāsika context: it contrasts those who perform yajñas with those who do not, then turns to a consolatory teaching about the enduring Self and the folly of thinking the Self perishes with the body, thereby criticizing extreme mourning.