Shloka 1
नारदेन धृतराष्ट्रगतिवर्णनम् | Nārada’s Account of Dhṛtarāṣṭra’s Future Course
ऑपन-- मा बछ। -ज:डि अष्टाविशोब् ध्याय: महर्षि व्यासका धृतराष्ट्रसे कुशल पूछते हुए विदुर और युधिष्ठटिरकी धर्मरूपताका प्रतिपादन करना और उनसे अभीष्ट वस्तु मॉगनेके लिये कहना वैशम्पायन उवाच ततः: समुपविष्टेषु पाण्डवेषु महात्मसु । व्यास: सत्यवतीपुत्र इदं वचनमबत्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर महात्मा पाण्डवोंके बैठ जानेपर सत्यवतीनन्दन व्यासने इस प्रकार पूछा
Vaiśampāyana uvāca | tataḥ samupaviṣṭeṣu pāṇḍaveṣu mahātmasu | vyāsaḥ satyavatīputra idaṁ vacanam abravīt |
قال فايشَمبايانا: ثم لما جلس الباندافا ذوو النفوس العظيمة، خاطبهم فياسا—ابن ساتيافاتي—بهذه الكلمات. ويُنبئ هذا المشهد بالانتقال من الوقائع الظاهرة إلى المشورة الباطنة: إذ يتهيأ الحكيم أن يسأل عن السلامة، وأن يهدي الملوك إلى الدارما بكلام موزون وطلبٍ مشروع.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical discourse: before instruction and requests are made, the parties sit in order and listen. It highlights the dharmic method—counsel delivered with composure, in a proper setting, by a qualified sage.
After the Pāṇḍavas take their seats, Vyāsa begins to speak. This introduces the forthcoming inquiry and guidance that Vyāsa will offer to the royal figures in the Āśramavāsika context.