Shloka 14
ततस्ते बाष्पमुत्सृज्य गान्धारीसहितं नृपम् । उपतस्थुर्महात्मानो मातरं च यथाविधि,तत्पश्चात् अपने नेत्रोंके आँसू पोंछकर महात्मा पाण्डवोंने गान्धारीसहित राजा धृतराष्ट्र तथा माता कुन्तीको विधिपूर्वक प्रणाम किया
tatas te bāṣpam utsṛjya gāndhārī-sahitaṁ nṛpam | upatasthur mahātmāno mātaraṁ ca yathā-vidhi ||
ثم إنّ الباندڤا، بعد أن كفكفوا دموعهم، تقدّموا—وهم من عظماء النفوس—فأدّوا التحية الواجبة على سننها للملك دْهْرِتَراشْتْرَة مع غاندهاري، وكذلك لأمّهم كونتي. ويُبرز المشهد حزنًا منضبطًا: يُعترف بالألم، غير أنّ الواجب والتوقير للكبار يُصانان بحسن السلوك والآداب.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid intense grief, one should act according to dharma: restrain emotion when required and uphold reverence and proper conduct toward elders and parents.
After weeping, the Pāṇḍavas compose themselves and formally approach to pay respects—first to King Dhṛtarāṣṭra accompanied by Gāndhārī, and also to their mother Kuntī—following prescribed etiquette.