Shloka 13
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
भार्या समभवद् यस्य नर्मदा सरितां वरा | सो<स्मिन्नरण्ये नृपतिस्तपस्तप्त्वा दिवं गत:,नरेश्वर! मान्धाताके पुत्र पुरुकुत्सने भी, सरिताओंमें श्रेष्ठ नर्मदा जिनकी पत्नी हुई थी, इसी वनमें तपस्या करके बहुत बड़ी सिद्धि प्राप्त की थी। यहीं तपस्या करके वे नरेश स्वर्गलोकमें गये थे
bhāryā samabhavad yasya narmadā saritāṃ varā | so 'sminn araṇye nṛpatis tapas taptvā divaṃ gataḥ || nareśvara māndhātāke putra purukutsena hi saritāṃ śreṣṭhā narmadā yasyā bhāryā babhūva | sa ihaiva vane tapasyā mahāṃ siddhiṃ prāptavān | ihaiva tapasyā kṛtvā sa nṛpaḥ svargalokaṃ gataḥ ||
قال نارادا: «إنّ الملك الذي صارت له نَرْمَدَا—وهي أَفْضَلُ الأنهار—زوجةً، قد مارس الزهد في هذه الغابة نفسها ثم صعد إلى السماء. يا سيّد البشر، ذاك هو بوروكوتسا ابن ماندهاطري. هنا بعينه أقام التَّبَس، ونال سِدْهِي عظيمة، ومن هنا مضى إلى العالم السماوي».
नारद उवाच