Shloka 30
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
वरान् ग्रामान् व्रीहिरसं यवांश्व रत्नं चान्यद् दुर्लभ कि ददानि | नास्मिन्नभक्ष्ये भावमेवं कुरुध्व॑ पुष्टयर्थ व: कि प्रयच्छाम्यहं वै,इनके सिवा अच्छे-अच्छे गाँव, धान, रस, जौ, रत्न तथा और भी अनेक दुर्लभ वस्तुएँ प्रदान कर सकता हूँ। बतलाइये, मैं आपको क्या दूँ? आप इस अभक्ष्य वस्तुके भक्षणमें मन न लगावें। कहिये, आपके शरीरकी पुष्टिके लिये मैं क्या दूँ
varān grāmān vrīhirasam yavāṁś ca ratnaṁ cānyad durlabhaṁ ki dadāni | nāsminn abhakṣye bhāvam evaṁ kurudhva puṣṭyarthaṁ vaḥ ki prayacchāmy ahaṁ vai ||
قال بهيشما: «وفوق ذلك أستطيع أن أمنحكم قرىً طيّبة، وأرزّاً وخلاصته المغذّية، وشعيراً، وجواهرَ، وأشياءَ نادرةً أخرى. أخبروني—ماذا أعطيكم؟ لا تجعلوا قلوبكم تتعلّق بأكل ما حُرِّم أكله. قولوا: لتقوية أبدانكم، ماذا أهب لكم؟»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes dharmic restraint in consumption: one should not be inclined toward what is prohibited (abhakṣya). Instead, legitimate means of nourishment and well-being should be sought, and a patron should offer lawful, beneficial support.
Bhishma addresses a group (plural ‘vaḥ’) who appear to be seeking or proposing something improper to eat. He redirects them by offering lawful gifts—land, grains, and valuables—and asks what they need for bodily nourishment, urging them to abandon desire for forbidden food.