Śrāddha-dvija-parīkṣā: Paṅkti-dūṣa and Paṅkti-pāvana (श्राद्धे द्विजपरीक्षा—पङ्क्तिदूष-पङ्क्तिपावन)
नवमीको श्राद्ध करनेवाले पुरुषके यहाँ एक खुरवाले घोड़े आदि पशुओंकी बहुतायत होती है और दशमीको श्राद्ध करनेवाले मनुष्यके घरमें गौओंको वृद्धि होती है ।।
bhīṣma uvāca | navamyāṁ śrāddhaṁ kurvataḥ puruṣasya gṛhe ekakhurāśvādipāśubāhulyam bhavati, daśamyāṁ śrāddhaṁ kurvataḥ manuṣyasya gṛhe gāvo vardhante | ekādaśīṁ kurvan martyas tu kūpyabhāgī bhavet, nṛpa | tasya veśmani brāhmavarcasvinaḥ putrā jāyante, mahārāja |
قال بهيشما: «من أقام شَرادها في اليوم القمري التاسع نال وفرةً من ذوات الحافر الواحد كالخيل وما شابهها؛ ومن أقامها في اليوم العاشر وجد في بيته زيادةً في الأبقار. أما، أيها الملك، من أقام شَرادها في اليوم الحادي عشر صار مالكًا لكل صنوف الثروة ما عدا الذهب والفضة؛ وفي داره يولد أبناء موهوبون بإشراقٍ براهميّ—نور العلم والسمو الروحي.»
भीष्म उवाच
The verse teaches that the timing of śrāddha (ancestral rites) is believed to yield distinct fruits: material prosperity in specific forms (livestock, wealth) and also higher, ethical-spiritual outcomes such as offspring endowed with brāhmavarcasa (learning and sacred radiance).
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs the king on dharma and ritual duties. Here he explains the reputed results of performing śrāddha on different lunar days—ninth, tenth, and eleventh—linking each tithi to particular household gains and qualities.